Το έργο βρίσκεται σε ένα κεντρικό δρόμο της κατεχόμενης Λευκωσίας, μόλις 5 λεπτά από το οδόφραγμα του Αγίου Δομέτιου. Μια τοποθεσία, όπου δεν την λες και τυχαία, μιας και επιβεβαιώνει την πολιτική και τον πόθο του Τούρκου ηγέτη, να δείξει την δύναμη του κράτους του, στο «άλλο κράτος».

Οι νόμιμες διαδικασίες που παραγράφηκαν:

Μιλώντας με τον Πρόεδρο του ΕΤΕΚ, κύριο Κωνσταντίνο Κωνσταντή, ένα τέτοιο έργο είναι πολύ απογοητευτικό, διότι είναι ξενόφερτο.  Σύμφωνα με τον ίδιο,  είναι κρίμα να έχουμε 2 συμβολικά μνημειακού χαρακτήρα κτίρια, τα οποία είναι εντελώς ξενόφερτα και δεν εκπέμπουν την ταυτότητα του χώρου της κοινότητας στην οποία φιλοξενούνται. Τονίζει, ότι παραγράφηκαν οι νόμιμές διαδικασίες, μιας και σύμφωνα με τον «Όρκο του… Αρχιτέκτονα», θα έπρεπε να γίνει ένας αρχιτεκτονικός διαγωνισμός, στον όποιο θα αιτηθέντων το όραμα ή προσδοκίες και το κτιριολογικό πρόγραμμα. Σε αυτόν θα καταρτιζόταν μια κριτική επιτροπή, η οποία θα αξιολογούσε τις διάφορες προτάσεις, οι οποίες ανταποκρίνονται στους όρους του διαγωνισμού, που πρωτίστως όρος θα ήταν η σωστή ένταξη στο τοπίο, με χαρακτηριστικά από την κυπριακή αρχιτεκτονική. Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες, στην υλοποιήσει του έργου η Τουρκία δεν έχει πάρει τις πολεοδομικές άδειες που θα απαιτείτο. Σε αυτή την πληροφορία, ο κύριος Κωνσταντίνος απάντησε ότι δυστυχώς δεν έχουμε στην επικράτειά μας τις κατεχόμενες περιοχές, άρα κανέναν έργο που ανεγείρεται εκεί, τυχαίνει οποιαδήποτε έγκριση από τις ελεύθερες και σε καμία περίπτωση δεν θα απευθύνονταν στην κυπριακή δημοκρατία για αυτή την έγκριση. Είναι καταδικαστέα η διαδικασία, διότι θα έπρεπε να ήταν μια διαφανής συμμετοχική διαδικασία, που θα σεβόταν και τους ντόπιους, και θα έδινε την δυνατότητα και στους ξένους αρχιτέκτονες, αλλά σίγουρα δεν μπορούσε να στερήσει τη δυνατότητα των local αρχιτεκτόνων, να εκφράσουν το δικό τους όραμα, τη δική τους φιλοσοφία, τη δική τους δημιουργικότητα, για το πώς θα έπρεπε να ενταχθεί και να δημιουργηθεί ένα αρχιτεκτόνημα το οποίο θα μείνει ως κληρονομιά για τις επόμενες γενεές. Προσθέτοντας, ο κύριος Κωνσταντής είπε ότι είναι επίσης καταδικαστέο, εφόσον δεν έτυχε οποιασδήποτε αδειοδότηση, από τις κατεχόμενες αρχές, συνήθως θα έπρεπε να ήταν υπόδειγμα τήρησης των διαδικασιών η υλοποίηση έργων του δημοσίου και όχι μια επιβολή ετσιθελικής ανέγερσης ενός κτιρίου. Σύμφωνα με τον ίδιο, είναι ακόμα πιο λυπηρό, ποια είναι η πολιτική της Τουρκίας, και πως αντιμετωπίζει την κατεχόμενη Κύπρο. Δυστυχώς, ο Ερτογάν νιώθει ο αφέντης, της κατεχόμενης Κύπρου και επιβάλλεται επί παντός επι τούτου επι όλων των θεμάτων. Συνοψίζοντας, ο πρόεδρος του ΕΤΕΚ, τόνιζει ότι πέρα της αρχιτεκτονικής αταξίας που δημιουργείται και του ετσιθελισμού, με αυτό το έργο δημιουργούνται και κάποια μηνύματα, που λειτουργούν σαν τροχοπέδιλα στην οποιαδήποτε προοπτική συνύπαρξης / συμβίωσης των δύο κοινοτήτων.

Από την ματιά της εξουσίας:

Σε μία συνομιλία με τον δήμαρχό της κατεχόμενης Λευκωσίας, κύριο “Mehmet Harmanci”, θα ανάμενε κανείς να στηρίζει την απόφαση του Τούρκου ηγέτη, αντιθέτως ο ίδιος έχει την δική του ματιά / άποψη για το πιο πάνω θέμα. Συγκεκριμένα, ανέφερε ότι δυστυχώς, δεν ήταν επιλογή των Τουρκοκύπριων αυτό το έργο. Δόθηκε από τη Τουρκία, από τον κ. Ερντογάν, για να δείξει τη νέα πολιτική των δύο κρατών, πιο εμφανή και θα μπορούσε να είναι και ένα σύμβολο αυτής της νέας πολιτικής διάστασης, οπότε δεν πιστεύει ο ίδιος ότι η απόφαση λαμβάνεται από τους Τουρκοκύπριους, αλλά το πρόβλημα είναι ότι η εξάρτηση είναι σε τέτοιο επίπεδο που οι Τουρκοκύπριοι, δεν έχουν την πραγματική επιλογή να την απορρίψουν ή όχι. Ο ίδιος στηρίζει ότι, αν κατασκευάζετε ένα τέτοιο γιγάντιο έργο, κανονικά θα πρέπει να γίνεται διαγωνισμός σε τοπικό ή διεθνές επίπεδο, βασιζόμενος σε κάποιες προδιαγραφές ως ανάγκες / κουλτούρας αυτής της κοινωνίας και την προβολή του πληθυσμού κ.λπ. Ακόμη, ο Δήμαρχος πιστεύει ότι όλα αυτά προέρχονται από τους αρχιτέκτονές τους, από τη διάστασή τους, από τα δικά τους πέπλα, οπότε δεν μας τελειώνει ο χρόνος, αλλά μας τελειώνει ο χρόνος της ύπαρξής μας, αυτό είναι κάπως ένα σύμβολο αυτού.

Στο γεγονός ότι οι αρχιτέκτονες του έργου είναι μόνο από την Τουρκία, ο Δήμαρχος απάντησε ότι το πρόβλημα είναι πολύ περισσότερο από το σχέδιο. Το πρόβλημα είναι , τι θέλουν να κάνουν αυτή τη στιγμή, προσπαθούν να συντομεύσουν όλες τις νόμιμες νομικές διαδικασίες, δεν έχει σημασία από πού προέρχεται ο αρχιτέκτονας, αλλά πρέπει να προχωρήσουν στη διαδικασία έκδοσης βίζας, για παράδειγμα η ένωση αρχιτεκτόνων, όλων των άλλων αρμόδιων φορέων που θέλουν να συντομεύσουν, αυτό είναι το κύριο πρόβλημα, επομένως σε όποια άλλα σπίτια χρειάζεται να λάβουν την ίδια άδεια για να συμπληρώσουν όσα απαιτούν πραγματικά τα θέματα ασφάλειας. Νομίζω ότι το πρόβλημα είναι ότι εκεί είμαστε το κράτος που πρόκειται να το χτίσουμε, οπότε δεν χρειάζεται να πάρουμε άδεια από κανένα άλλο φορέα της κοινωνίας των πολιτών. Συνοψίζοντας, όσο αφορά την κατάσταση του νοσοκομείου τους απάντησε, ότι δεν θέλει να συγκρίνει καμία επένδυση συνεισφοράς. Το πρόβλημα των ίδιων των Τουρκοκυπρίων είναι ότι οι δικές τους αρχές θα πρέπει να σκεφτούν την κατασκευή του νέου νοσοκομείου, να χτίσουν ένα νέο προεδρικό μέγαρο/κοινοβούλιο εάν είναι απαραίτητο. Έτσι, νομίζει ότι οι επιδοτήσεις που δίνει η τουρκική κυβέρνηση, έχουν επίσης μια νέα διάσταση για τη δημιουργία νοσοκομείου, για παράδειγμα, αλλά δεν είναι οι τουρκοκυπριακές αρχές που αποφασίζουν για αυτό, άρα αυτός είναι ο προβληματικός τομέας, οπότε κατά τον ίδιο πρέπει να είμαστε αρμόδια κοινωνία για να φτιάξουν το δικό τους ή θα πρέπει να τελειώσουν το Κυπριακό για να πάρουν χρηματοδότηση από τους διεθνείς φίλους ή να διαφοροποιήσουνε τις επιδοτήσεις τους από άλλες κοινότητες. Άρα, το πρόβλημα εδώ, κατά τον δήμαρχο είναι πως δεν έχουν καμία αλληλεξάρτηση, αλλά έχουνε εξάρτηση.

Μιλώντας με τους Τουρκοκύπριους αρχιτέκτονες για αυτό το έργο, ήταν αναμενόμενο ότι θα ένιωθα αδικημένοι με τις αποφάσεις του Τούρκου ηγέτη. Θεωρούν ότι έχουν παραγραφεί, οι απαραίτητες νόμιμες διαδικασίες, όπως για παράδειγμα ένας αρχιτεκτονικός διαγωνισμός, στον οποίο θα κατέθεταν τις ιδέες τους και θα είχαν την ευκαιρία να δείξουν την δουλειά τους και να βάλουν την υπογραφή τους σε ένα τόσο σημαντικό έργο. Συμφωνούν, ότι αυτό το έργο δεν ήταν προτεραιότητα των Τουρκοκυπρίων, για παράδειγμα η ανάγκη για ανακαίνιση του νοσοκομείου τους θα έπρεπε να ήταν πρώτη επιλογή του κράτους. Οι αρχιτέκτονες κατέκριναν πλήρως την φράση του Ερτογάν, ότι «το έργο αυτό θα δείξει την δύναμη μας στο άλλο κράτος» και τόνισαν ότι το μοναδικό πράγμα που πρέπει να μας ενδιαφέρει, είναι το να διατηρήσουμε καλές σχέσεις μεταξύ Τουρκοκυπρίων και Ελληνοκύπριων, γιατί στην τελική εμείς ζούμε σε αυτό το κράτος και εμείς επηρεαζόμαστε από τις αποφάσεις τους.